In 1990 vocht ik om de wereldtitel tegen Peter Aerts (nu nog actief in de K1), die inviel voor de Engelsman Floyd Brown. Halverwege deze partij moest ik helaas wegens een blessure stoppen. Deze blessure had ik tien dagen voor het gevecht opgelopen tijdens een Nederlands titelgevecht tegen Bonaparte, die ik overigens won met een K.O. in de eerste ronde. Ik schroomde er nooit voor om meerdere partijen kort achterelkaar te vechten, wat in dit geval duur betaald moest worden.

Ik heb tegen Branco Cicatic (EK) gevochten in de Jaap Edenhal. Ook tegen wereldkampioen Jean Marc Tonus, dat was in Zwitserland, waar ik destijds werd opgehaald met een Rolls met mijn naam erop, dat zijn leuke herinneringen uit de beginjaren tachtig. Tegen Hans Lip van der Meer heb ik nog in zijn afscheidwedstrijd gevochten, dat was ook goed aangekleed met posters waar we beiden in smoking stonden, met als onderschrift “Moment of Truth!” Verdere grote tegenstanders van me waren onder andere: William van Rosmalen (NK), Glenn Tabias uit Engeland (EK), H. de Vries van Chakuriki (NK), Lemmens van Vos (3X) en tegen Van Eersel (2X).

Een leuk detail uit mijn beginjaren was dat Cor Hemmers altijd mijn vaste trainingsmaat was. Dus de hele begin periode hebben we samen doorgemaakt op hoog wedstrijdniveau en Cor heeft zich ontwikkeld als misschien wel de beste trainer ter wereld! Nog een leuk detail van die beginperiode was dat ik alijd bij wedstrijden ging kijken en voor de zekerheid mijn bitje en toc meenam, want je weet het nooit?! En of het zo bedoeld was, kon ik altijd wel een partijtje meepikken, zo ook in Deurne (België). De hoofdpartij viel uit en ik werd gevraagd om tegen de Belgisch en Europees kampioen Marc de Block te vechten, terwijl ik toen nog c.kl. was! Eind van het verhaal was dus dat ik won. Een mooier begin kon ik me echt niet bedenken, oftewel de ideale opstap naar de top. Ik werd na dat gevecht overal gevraagd en vooral in Frankrijk vocht ik veel. Zo ook met het Nederlands team samen met onder andere Bloemberg, Royers en Cor Hemmers.

Ik heb ook nog tegen twee broers gestaan, namelijk de gebroeders Pesare uit Frankrijk. Deze broers waren toen bekende jongens en van beiden heb ik gewonnen met een K.O.! Ik weet nog dat ze beiden na het gevecht behoorlijk hoofdpijn hadden en hun hoofdpijn leverde mij een super reputatie op in Frankrijk. In mijn begintijd had ik nog gekscherend een bijnaampje van de reclame, “Het 15 seconden borsteltje,” omdat ik mijn partijen vaak zeer vroeg in de eerste ronde al besliste met en K.O..

Kortom mijn loopbaan liep ongeveer van 1978 t/m 1994 toen ik voor het laatst gevochten heb. Door privé-omstandigheden heb ik vele jaren moeten inleveren, maar ach dat is niet meer terug te draaien. Ik heb desalniettemin een mooie recordlijst opgebouwd van kampioenschappen op Nederlands- en Europees gebied. Ik heb een recordlijst van 63 partijen waarvan ik er 6 heb verloren en 40 op K.O. heb gewonnen. Aan de wereldtitel heb ik 2 keer mogen ruiken, maar ach helaas that’s life…… Ik hoop in ieder geval met mijn afscheidswedstrijd op 16 maart 2003 in het Ahoy iets moois te kunnen neerzetten, waar later iedereen nog met veel genot aan terugdenkt. Daarnaast hoop ik dat ik genoeg sponsors kan vinden, zodat ik er nog wat aan over houd, ik zat te denken aan iets in de trend van een Harley Davidson ;-).

Voorlopig heb ik nog een appeltje met Frank Lobman te schillen, want ik ben dat gevecht van 20 jaar geleden nog niet vergeten! Ik kan slecht tegen mijn verlies, dus ik moet bij deze partij aan het langste eind trekken! Op 16 maart 2003 zullen we het weten.

Na 16 maart ga ik me met opgeheven hoofd op een sportschool concentreren en met een beetje geluk zal dat ook wat moois worden.

Met vriendelijke groet,

Jan Oosterbaan.

*Boven verwachting is Jan Oosterbaan in 2005 toch opnieuw de ring ingestapt. Van ophouden weet hij niet. Lees alles over zijn verdere ambities voor 2005/2006 hier.